Berghut ‘Wildofenhütte’

Kan iemand me even knijpen? Was dit echt? ⁣⁣
⁣⁣
Een heel weekend “kleine huis op de prairie” spelen. Zelf hout hakken en vuur maken in een fornuis, mijn absolute Heidi-droom beleven. Koeien met rinkelende bellen die nieuwsgierig door het hekje onze hut in gluren. ’s Ochtends de deur open gooien en begroet worden door de majestueuze bergen. ’s Avonds met gloeiende, glunderende koppies een kop thee in de koele avondlucht drinken. ⁣⁣
⁣⁣
We mochten zien hoe donkere wolken zich samenpakten boven onze berg en kropen weg in de hut, kleren en theedoeken schoongemaakt met een sopje drogend boven het warme vuur. Ik wist niet dat langzaam leven zo intens kon voelen. Na drie dagen bijna in trance denderen we met de auto het lange grindpad weer naar beneden, terug naar de vallei, terug naar de bewoonde wereld. Eigenlijk wil ik het raam opendoen en heel hard ‘dank je wel!’ brullen. Naar de koeien, de bomen, de steile hellingen en pieken, en niet te vergeten onze lieve buren. Maar ik zucht het, zachtjes van binnen. Stil geworden. Geaard. Aangekomen. Geland.⁣



Hoe, wat, waar?

Onze berghut boekte Gergö als verrassing voor mij via http://www.huettenland.com. Hier heb je een ruime keuze aan hutten voor verschillende aantallen personen en met verschillende niveaus van gemak. Sommige hutten hebben wifi en een jacuzzi, andere hutten zijn echt niets meer dan een dak boven je hoofd.

Wij zaten in de ‘Wildofenhütte’, zo’n 20 a 30 (afhankelijk van het aantal koeien op de weg en de weersomstandigheden ;)) minuten rijden vanaf het dorpje Kolsass, Oostenrijk.
Wij betaalden 280 euro voor 3 nachten.

Meer over dit avontuur kun je lezen in de berichten:
‘Langzaam’ http://bewildbefree.nl/?p=178
‘Lachen en knikken’ http://bewildbefree.nl/?p=175
‘En dan nog dit…’ http://bewildbefree.nl/?p=197