Link naar het stukje van mijn oom over hoe hij Corona overleefde + blog


Let wel: bovenaan staat een foto van op de IC (nadat hij uit zijn coma is gehaald) die je als confronterend kunt ervaren.

https://www.linkedin.com/pulse/ik-heb-corona-overleefd-gerwin-jonker?articleId=6707269582526136320#comments-6707269582526136320&trk=public_profile_article_view

Hierbij mijn blog naar aanleiding van het stukje van mijn oom. Geschreven voor Instagram, maar het leek me goed om het ook hier er even bij te plaatsen:

Om direct met de deur in huis te vallen: ik vraag mij wel eens af hoe de boodschap dat kinderen een trauma oplopen van mondkapjes in de samenleving klinkt voor mensen die iets in hun gezicht hebben. 

Mondkapjes. Wij dragen ze nu vanaf april in alle gebouwen waar we binnenlopen. Soms denk ik dat ik het gewend ben, maar ook ik loop nog steeds wel eens per ongeluk bijna ergens naar binnen zonder. 

Onze peuter interesseert de mondkapjes en de afstandsregels geen hol. Voor haar is het belangrijk dat de ijssalon weer open is en of we daar bloot heengaan of met een grote clownsneus  op interesseert haar oprecht niet. ‘Dat is voor het virus, hè mama?’ zegt ze dan. ‘Maar we mogen heel veel dingen wél doen!’ 

En zo is het voor haar echt. Ze kan spelen met haar vriendjes, knuffelen met haar naaste familie en zich onbeperkt op haar eigen tempo ontwikkelen. Ze mag weer naar haar geliefde muziekles en geniet net zo hard als altijd. Voor mij was het zingen met mondkapje in het begin dan weer wel een beetje raar en ergens vond ik het ook wat emotioneel, omdat het zo’n punt is dat je je realiseert dat de wereld er momenteel anders uitziet dan voorheen. 

Een kind raakt getraumatiseerd van emoties moeten onderdrukken. Van onveilig opgroeien. Van niet mogen huilen. Van oorlog en pijn. Van je vader of opa die naar de IC verdwijnt en nooit meer terugkomt. Ik heb bij mijn werk met de vluchtelingen dagelijks getraumatiseerde kinderen in mijn groepje gehad en als ik naar mijn eigen guppie kijk zie en voel ik alleen maar vrijheid en ik ben extreem dankbaar met hoe dit voor ons gaat.  

Ik deelde in mijn stories (zie link in bio) het heftige stukje van mijn oom die corona overleefde. Bij hem viel het kwartje de goede kant op en zijn vrouw en kinderen konden hem weer thuis ontvangen.

Zijn verhaal komt keihard binnen en symboliseert voor ons de reden dat we ons echt zo goed mogelijk aan de regels proberen te houden die we krijgen. Ja, dat kan betekenen dat we bepaalde maatregelen langer volhouden dan misschien nodig is, maar wie zal het zeggen? Je kunt niet even honderd mensen dood laten gaan om dat uit te testen en in een land met miljoenen mensen is er tijdens een pandemie niet de luxe om voor iedereen apart een eigen setje regels maken. 

Dit is wie wij zijn. Dit is ons verhaal. Willen wij verandering dan stemmen we anders of zetten we ons politiek in. Steken we de ‘het moet anders’ energie die we voelen in het van ons laten horen. Mijn moeder heb ik overigens gewoon een korte knuffel gegeven toen ik haar weer zag na een paar maanden, normaal gesproken zit ik ook niet de hele dag bij haar op schoot dus dat was voor ons gelukkig prima verder. 

Dit voelt als een kreet tegen de zee vanaf een leeg strand, want ik weet dat de mensen die dit niet willen horen het niet gaan horen of me zelfs zullen ontvolgen. Heb je een andere mening en heb je dit toch helemaal gelezen? Dan maak ik een diepe buiging voor je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *